Oğlunu kaybeden Baba Özer Aci iki yıldır isyanda

GAZETE PENCERE - İki yıl önce İstanbul Belgrad Ormanı’nda hız limiti 30 kilometre olan yolda 180 kilometre hızla seyrederek kaza yapan ve Oğuz Murat Aci’nin ölümüne, yanındaki dört akrabasının yaralanmasına neden olan 17 yaşındaki Timur Cihantimur’a geçen hafta dava açıldı.

Kazadan iki saat sonra annesi Eylem Tok’la önce Mısır’a, ardından ABD’ye kaçan ve bu ülkede tutuklu bulunan Cihantimur’a bilinçli taksirle ölüme ve yaralanmaya neden olma suçlaması yöneltiliyor.

ABD’de tutuklu anne Eylem Tok ile baba Bülent Cihantimur’un aralarında olduğu beş sanık ise suçluyu kayırma, suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirmekten yargılanıyor.

Aci’nin eşi ve kazada yaralanan dört akrabası şikayetlerini geri çekti.

Babası Özer Aci ve annesi Hoşnaz Aci’nin şikayeti ise sürüyor.

Baba Özer Aci, Halk TV yazarı İsmail Saymaz’a konuştu.

İki iddianameyi de okudunuz. Yorumunuz nedir?

Birincisi, bu aile organize çete şeklinde çocuğa yardım ediyor. Anne, baba, çalışanlar bir araya geliyor, organizasyon çeviriyorlar. Baştan beri şunu savundum: Baba bu çetenin reisi. Bu bir. İkincisi, kaza olabilir. Ama kazadan sonra yaşananlar, insanlık dışı davranışlar... “Benim evladım” diyeceğine “Bizim evladımız” deseydi. Burada ölüme terk var. Bunların kayda alınmasını isterdim iddianamede. Sen iki saat içerisinde Türkiye Cumhuriyeti’ni terk edebiliyorsun. Benim oğlum 1.5 saat içinde İstanbul gibi bir yerde hastaneye ulaşabiliyor. İstanbul'da 112’nin ulaşma süresi 9-10 dakika. Benim evladım 70 dakika orada ne yapıyor? Adli Tıp raporu diyor ki “Kan kaybından ölmüştür.” Yahu sen ki doktorsun! (Bülent Cihantimur’u kastediyor) Evladını kaçır, ne cehenneme götürürsen götür. İyi ki götürdün. Yoksa hapse mapse girmeyecekti böyle bir yerde. İki gün girip üçüncü gün çıkacaktı.

"İyi ki kaçırdılar” diyorsunuz. Yoksa hapse girmeyecekti, öyle mi?

Tabii. 22 aydır hapiste şu an Amerika’da. Anne de hapiste. Belki anne Türkiye’de hiç hapse girmeyecekti. Allah bunlara öyle bir akıl verdi ki, ömür boyu hapisten çıkmayın diye.

Bu dava sadece benim davam değil. Kamuoyuna mal olmuş bir dava. Olayın üzerinden 2 yıl 16 gün geçti, halen konuşabiliyoruz. Yaramız taze. Yüreğimize doğru dürüst su serpilmesini istiyoruz.

Ölümlü dünyada yaşıyoruz, elhamdülillah. Ama benim keşkeler arka arkaya geliyor. Keşke biri oğlumun bacağına bir atel yapsaydı. Kan kaybı olmasaydı, ölmeseydi. Bunlar çocuğunu organize şekilde yurt dışına çıkarıyorlar. Bizim çocuğumuzu da organize şekilde ölüme terk ediyorlar.

Hala bir telefon kayıp. Yok. Telefondan bahseden de yok. Karşı taraf mı aldı? Kaza yerinde kayıp mı oldu? Kimse kayda almıyor. Telefonda belki çok farklı şeyler vardı.

Efendim, bir de suça sürüklenen çocuk... “Yatakta olması gereken çocuk” deniyor ya. Olması gereken çocuk ormanda 10 arkadaşıyla yarış yapanda bir şey yok! Sanki birileri elinden tutmuş “Gel sen 30 kilometre hız yapılan yerde 170-180 yap” demiş. Bunlar insanlık dışı davranışlar.

Doktor burnundan kıl aldırmıyor. Sanki başka bir mahlukat… Sen de öleceksin iki metrekare yere gireceksin, ben de. Benden farklı bir ırk mısın? Her şeyden önce insan olması lazım.

Hani çocuğun suçundan üçte bir indiriliyor ya, bu üçte biri versinler anne babaya. Bana doktor geldi, üçüncü gün yüz yüze görüştük. Bir kahve içme molası kadar konuştuk. Dedi ki “Gizlice çocuk anahtarı almış gitmiş.” Sonradan bakıyoruz ki çocuğa araba tahsis edilmiş, birkaç sefer ceza yemiş. kırmızı ışık ihlali var. Kimsenin kılı kıpırdamamış.

Gelininizle oğlunuzun arkadaşları şikayeti geri çekmiş. Bu durumu nasıl yorumluyorsunuz?

Oğlumun arkadaşları derken, biri gelinin kardeşi, diğeri dayısının oğlu, öteki teyzesinin torunu… Gelini kandırdılar. Kandırdıktan sonra çocukları da kandırdılar.

Para mı konuştu?

Para konuştu tabii. 100 milyon dağıttılar. 20 milyonunu iki daireyle beraber geline verdiler. Yedişer milyon diğer çocuklar almış, arta kalanı avukatlar. Bir avukat 30 milyon nasıl alabiliyor?

Size de teklifle gelmişler miydi?

Ben baştan beri dedim ki “Maddi kısmı kenara bırakın. Manevi olarak konuşalım.” “Benden ne istiyorsun, maddi kısmı konuşmayacaksak” diyor doktor. Dedim, “Sen git çocuğunu getir, adalete teslim et, kapım her zaman açık.” Bunu Adalet Bakanlığı bile sordu. “Tazminat davası açmayacak mısın?” dediler. “Gerekirse iç çamaşırlarını bile alacağım” dedim. Ama benim bu davayı sonuçlandırmam lazım. Benim paraya ihtiyacım yok. Mahkeme neye karar kıldı, kayda değer bir şey varsa, oğlumun ismini yaşatacak anaokulu olur, ilkokul olur, cami olur, bir şey yapacağım. Torunum yetim kaldı, Darüşşafaka’ya bağışlayacağım. Orada eğitim görsün çocuklar. Açık ve net söylüyorum, gelinimin de paraya ihtiyacı olsaydı da o parayı alsaydı. Bari aldın, sor bir büyüğüne. “Yahu siz şart koşuyorsunuz, ben de koşuyorum. Çocuğumun okul eğitim parası karşılığı davamdan vazgeçiyorum” de. Bir insanın maneviyatını kaça satarsın? Bir insanın maneviyatının değeri kaç paradır? Bir para karşılığı olur mu İsmail Bey?

Olmaz.

Bir insan, özür dileyerek söylüyorum, şerefsiz olduktan sonra… Çocuğu benim oğlumu öldürdü, arkasından döndü, gelinimi satın aldı, torunumu göremiyorum…

Acılı insan bir şeye sarılmak istiyor. Bir şeyden tutunmak istiyor. Bizim tutunacak ne elimiz, ne ayağımız, hiçbir şeyimiz kalmadı. Yalan dünya herkese yeter. Sana da yeter bana da. İnsan olmak birinci duygu. “Benim evladım” değil, “bizim evladımız” denseydi, benim evladım yaşıyor olacaktı.

Bu çocuğun kafası çalışmıyorsa SOS arıyor. “Alo alo alo” diyor. SOS kayıtlarında var. "Adem abi adam ölüyor” diyor. Ya ölüyor dediği benim oğlum. Demek ki çocuğumun can çekiştiğini veya kan kaybettiğini 16 yaşındaki şerefsiz katil biliyor. Annesine niçin demiyor? “Anne beni götürme, orada insan ölüyor, önce onu kurtaralım.” Arabayı sürmeyi biliyorsun, 170 kilometre sürat yapmayı biliyorsun, babanı aramayı biliyorsun... Benim oğlum, tersi olsaydı da götürseydim, götürebilir miydim? “Baba birine çarptık, önce ona yardım etmemiz lazım” derdi.