Soluksuz okunan tuhaf bir cinayet kurgusu: Duvara Koşanlar

Serap VAROL

Kendi tabiriyle söyleyecek olursak, mezarlık dolusu cesetle ömür tüketen Başkomiser Ferman’ın yolu bir gece Duvar Mahallesi’ne düşer. Yerdeki maktul, kötülüğün sözlükteki tarifi olacak kadar berbat biri sayılabilecek Sansar’dır… Katil ise, bir balıkçı heykeli… Balıkçının elinde tuttuğu demir Sansar’ın sırtına saplanmıştır.

“Ruhu şeytanın tükürüğüyle yoğrulanlardan biriydi” cümlesiyle başlayan Duvara Koşanlar, Mesut Çiftci’nin Narsist Kitap etiketiyle yayınlanan son romanı. Sansar’ın berbat kişiliğini özetleyen etkileyici bir girizgâhla yola çıkan romanda, her biri ayrı bir kitaba konu olacak başka başka hayatlara yolumuzu düşürüyor Mesut Çiftci.

Cinayet mahallinde “tesadüfen” karşılaşılan yedi kişinin portreleri aşklarla, acılarla yüklü bir “Memleketimden İnsan Manzaraları” resmigeçidine dönüşüyor. Hatta cinayet, fazlasıyla gerçek, dokunaklı ve etkileyici hayatlara yapılan yolculuğun vesilesi oluyor bile diyebiliriz. Başkomiser Ferman’ın Duvar Mahallesi’ndeki hayatlara yaptığı yolculuğun her adımında Sansar’ın gizemli ölümünü çözecek ayrı ipuçları da ayağımıza takılıyor.

Kitabın kapağında birebir tasvirini gördüğümüz balıkçı heykeli için aynı zamanda “hikâyenin çıkış noktası” diyebiliriz.

İstanbul’un denizden uzak hayali Duvar Mahallesi’ne bu heykelin gizemli şekilde gelmesiyle aslında pek çok olay birbirini izlemiştir. Mesela kocaman martı kolonisi mahalleyi mesken tutmuştur. Mesela ardı ardına kötü olaylar Duvar sakinlerinin başına musallat olmuştur. Mesela…

Bir solukta akıp giden kitabı okuyacaklar için daha fazla ipucu vermeden heykele açtığınız parantezi burada kapatalım. Ama şu kadarını söyleyebiliriz: Başkomiser Ferman “Neyi saklıyorsun balıkçı?” sorusunu sorarken fazlasıyla haklı çıkacaktır.

Duvara Koşanlar’ın etkileyici finalinde gizem çözülür ve martılar hiç yokmuşçasına mahalleden uçup gider… Bize kalan ise zihnimizden, gönlümüzden çıkmayacak bir hikâye olur.