Rezerv parada dolar gerilemesi

IMF, ABD dolarının merkez bankalarının döviz rezervlerindeki payının son 20 yılda yüzde 72'den yüzde 59'a gerilediğini, Çin yuanı ve diğer ülke para birimlerinin payında artış olduğunu yazdı. Türkiye, rezervinde diğer para birimlerinin payı en yüksek ülke olarak dikkat çekti.

Ukrayna'yı işgali gerekçesiyle Rusya'nın dolar ve euro cinsi rezervlerinin dondurulması ve Moskova'nın son yıllarda Çin Yuanı cinsi rezervlerini artırması, dünyada bir kez daha ABD Doları’nı ve merkez bankalarının rezervlerini gündeme taşıdı.

Uluslararası Para Fonu (IMF), dün “Dolar Hakimiyetinin Görünmeyen Erozyonu: Aktif Çeşitlendiriciler ve Geleneksel Olmayan Rezerv Para Birimlerinin Yükselişi” başlıklı bir rapor yayımladı.

Raporda, 1999 yılında yüzde 72 olan ABD dolarının dünyada merkez bankalarının toplam döviz rezervleri içindeki payının, 2021'de yüzde 59'a gerilediği belirtildi.

Sözcü.com.tr’den Emre Deveci'nin haberine göre, uzun yıllardır IMF'de görev alan Türk iktisatçı Serkan Arslanalp'in de yazarları arasında olduğu çalışmada, dünya genelinde merkez bankalarının döviz rezervlerini farklı para birimleriyle çeşitlendirme eğilimi içinde olduğu vurgulandı.

Dolar, Euro, sterlin ve yenin dahil olduğu geleneksel rezerv paraların toplam döviz rezervleri içindeki payı gerilerken, geleneksel olmayan birimlerinin payının 2021'de yüzde 10'a yükseldiği aktarılan raporda, bu geleneksel olmayan para birimleri cinsinden merkez bankalarının 1,2 trilyon dolarlık rezerve ulaştıklarını kaydetti.

TÜRKİYE EN YÜKSEK PAYA SAHİP ÜLKE

2020 sonu itibarıyla döviz rezervlerinde geleneksel olmayan para birimlerinin payı en az yüzde 5 olan 46 ülke olduğunu aktaran IMF, Türkiye'nin 2020 sonu itibarıyla 48,5 milyar dolar olan brüt döviz rezervinin 15,9 milyar dolarlık kısmının geleneksel olmayan para birimleri olduğunu, bunun da toplam içinde yüzde 33'lük paya denk geldiğini yazdı.

DİĞER PARA BİRİMLERİ NEDEN ARTIYOR?

IMF'nin çalışmasında, geleneksel olmayan para birimlerinin döviz rezervlerindeki payının artışında temel olarak üç faktör öne çıkıyor.

Bunlardan biri, dolar, sterlin, euro ve yen dışındaki para birimlerinin birbirleriyle değişimindeki işlem maliyetlerinin azalması, bu işlemlerde doların aracı olarak kullanılması gereğinin azalması, buna paralel olarak da merkez bankaları arasında swap anlaşmalarının yapılması.

İkinci neden, merkez bankalarının rezerv varlıklarını daha yüksek getiri amaçlı olarak daha aktif kullanmaları. Buna paralel olarak da diğer para birimleri cinsinden varlıklara dönük ilgilerinin artması.

Üçüncü neden de dolar, sterlin, Euro ve yen cinsi tahvillerde getiri oranının sıfıra yaklaşması nedeniyle alternatif getiri arayışına girilmesi.