Samsunspor ve Lyon maçlarından sonra çok umutlanmıştık, derbide oynanan özellikle ikinci yarıdaki kabus futboldan sonra bırakın Roma maçını sezondan umudu kesmiştik. Hatta bu yüzden maçtan önce kimle konuştuysam “beraberliği versinler stadın ışıklarını kapatıp gidelim, razıyız” diyordu. Ne yalan söyleyeyim, ben de maçtan önce beraberliğe razı olur, sahaya çıkmazdım. Klasik Fenerbahçe karakteristiği böyle bir maç olmadı. Dürüst olalım ki Fenerbahçe galibiyeti kaçıran taraftı. Serie A'nın uçan kaçan, on maçta tek gol yiyen Roma'sı tek bir şut çekebildi ve biz 3-4 tane net gol pozisyonu kaçırdık. Ah Vedat ah, kaçan pozisyon haricinde mükemmele yakın oynadın ama o golü atmalıydın be kardeşim. Canın sağolsun tabi...
İşte bu her maç değişen oyun ve skorlar tam bir duygu karmaşası yaratıyor bizde. Sanki derbide başka hoca Roma maçında bambaşka bir hoca vardı. Bu kadar mı farklı iki oyun olur arkadaş? Derbide topu alan 30 metre koşuyordu ama dün ise muazzam kapandık gerektiğinde. İsmail Hoca kalıplarını bir tık da olsa yıktı farklı bir şeyler denedi. Mesela İrfan Can demedi, Levent Mercan'ı orta sahaya attı. Bol eleştirdiğim Mert Müldür’e şans verdi ve o da bir hayli iyi oynadı. BJK mağlubiyetinin sorumlusu İsmail Kartal ise dün akşamki güzel oyun ve herkesi umutlandıran futbolda da İsmail hocanın etkisi büyük.
Peki, yıllar sonra ilk Şampiyonlar Ligi maçında oynanan iyi futbol ve alınan bir puanın keyfini çıkarabilecek miyiz? Bir Fenerbahçeli olarak elbette mümkün değil. İsmail Kartal’ın istifası hepimizin uykusunu kaçırdı. Neyse ki Aziz Başkan hepimizin kafasındaki ve gönlündeki bu karışıklığı çabuk fark edip, çıktı, duruma el koydu, İsmail Kartal’la konuşup, “Ben burada oldukça İsmail Kartal bir yere gidemez” dedi. Aziz Yıldırım’ın transfer fiyaskosunun yarattığı öfkenin üzerine dün akşamki takıma ve hocaya sahip çıkışı başka bir duygu karmaşası.
