Haber kanalları içimi karartırsa, ki genellikle karartır, hemen “Moda” kanalına geçerim. Tabii ki amacım yeni akımları, giysileri öğrenmek değil.

Pahalılık, savaşın tamtam sesleri, atmosferin kirliliği, mikroplastik sorunu, açlığın tehdidi, susuzluk…

Niyetim, bu karmaşa içinde dünyanın en güzel kadınlarını seyrederek, kararan ruhumu biraz olsun aydınlatmak.

Size de öneririm.

Bu kadınları görünce, Tanrı’nın haksız tutumuna sitem edebilirsiniz!

Moda, bence dünyanın en büyük gücüdür!

Atom bombasından bile güçlü diyebilirim!

Ondan beslenen o kadar çok endüstri vardır ki, bu yüzden o ne derse o olur.

Dediğim dedik misali!

Başta kadınlar olmak üzere, dünya, onun emirlerini bekler.

Dünyanın para babalarının arasında, moda imparatorlarının sayısı oldukça fazladır.

Bu yazıda moda-kilo ilişkisini irdelemeye çalışacağım!

İLLA Kİ ZAYIF!

Modanın ibresi, uzun zamandan beri zayıflık hedefine yönelmiş durumda. Her şey illa ki zayıf olacak.

Yani bir deri bir kemik! Kaburga kemiklerinin tek tek sayılması makbul.

Onun için iradeleri de zayıflatmak lazım!

Bu dayatmayı kırmak mümkün mü?

Bu konuda, içimde az da olsa bir ümit var.

Piyasa zayıfa doyarsa, moda hızla balık etine dönüş yapar mı acaba!

Umuyorum. Bu büyük işkencenin mutlaka bir sonu olacaktır!

Örneğin, bir zamanlar kadın-erkek herkesin giydiği İspanyol paça pantolonlar, yeniden moda olmaya başladı. Daracık taytların yenini yüksek belli, geniş pantolonların aldığını görüyorum.

İyi mi oldu!

Bence hayır. Dar taytlar, düş gücümü daha çok tahrik ediyordu!

Babamın ip kalınlığındaki kravatları, şimdi modacıların tekrar gözdesi haline geldi. Beatles’ın siyah botları, özellikle erkeklerin en çok tercih ettiği ayakkabılar.

Çiçek desenli, uzun yakalı gömlekleri hararetle bekliyorum.

Başka örnekler de vardır ama, aklım fazlasına basmıyor!

Bu yazının derdi, moda dünyasınca aforoz edilen şişmanlık.

Şişmanlık, binlerce yıldan beri, başta kadınlar olmak üzere, insanlığın en önemli sorunlarından biri.

Avcı-toplayıcı dönemlerde, av peşinde koşmak erkeklerin, mağaralarında çocuk büyütmek kadınların işiydi. Beslenme yetersiz olduğu için, hareketsiz kadınlar öyle aşırı kilo almıyorlardı ama yine de balık eti sınırındaydılar!

Yani, diyetisyenlerin lanetlediği buğday ve pirinç, tarlalarda henüz filizlenmemişti!

KİLO ARTMAYA BAŞLAYINCA

Yerleşik toplum yaşayışıyla birlikte kadınların kilosu da arttı.

Kilolu kadın, bereketin ve gücün simgesi oldu.

Binlerce yıl önce yapılan, memeleri ve göbeği sarkmış, bacakları boğum boğum olan tanrıça heykelleri, o dönem şişman kadın imajının ne kadar değerli olduğunun kanıtıdır.

Bunlardan biri de bol memeli, şişman Bereket Tanrıçası Kibele’dir.

Yani bir kadının, doğurgan olması, bereket saçması için kilolu olması gerekiyordu ve erkekler bu tip kadınları seviyorlardı.

Şişmana sevgi, asırlar boyu sürdü.

Ünlü ressamlar, kadın modellerini hep kilolu güzeller arasından seçti.

Kadınların memeleri, ele avuca sığmaz büyüklükte, kalçaları ise bugünkü ölçülerle betimlenemeyecek kadar görkemliydi. Sarkan göbekler ise güzelliğin tamamlayıcısıydı sanki!

Gökyüzünde uçuşan küçük melekler bile hep boğum boğumdu.

Sevimli ve yaşama keyif veren tiplerdi.

BOTERO’NUN ŞİŞMANLARI

Bütün kahramanları şişman olan tek ressam, Arjantinli Fernando Botero’dur. Kahramanları abartılı şişmandır.

Botero’ya göre, şişman güzeldir! Çünkü şişman insanlar, karşılarındakilerin yüzünde bir gülümseme yaratma kabiliyetindedirler. Çünkü sempatiktirler.

Bence de zayıflık, kompleksi ve sinirliliği, şişmanlık ise mutluluğu simgeliyordu!

Yani kadın ne kadar şişmansa, o kadar cazip ve seksiydi.

Adanalı ünlü film yapımcısı ve yazar rahmetli Arif Keskiner, bir söyleşisinde şöyle diyordu: “Pavyon patronları, işe alacakları konsomatrislerin önce kalçalarına bir el atarlardı. Eğer kalçası avucu doldurmuyorsa o kadına iş verilmezdi.”

Sonraları ortaya korse denen bir giysi çıktı. Giysi değil de işkence aleti demek daha doğru olur.

Geçmişi, Girit Adası’ndaki Mikonos medeniyetine dayanan bu giysinin amacı ilk zamanlar, fazla kiloları saklamak değil, memeleri ve kalçaları daha görünür kılmaktı.

Korsenin iplerini sıkıca bağlamak için birkaç tane yardımcı gerekiyordu. Korsenin ipleri öylesine sıkılıyordu ki, sanki vücudun göğüs ve kalça kısmıyla tüm ilişki kesiliyordu. Önemli olan belin ince olmasıydı.

Korse konusuna burada nokta koyuyorum. Çünkü onu ayrı bir yazı konusu yapacağım.

TÜRK KADINLARI

Dünyayı atlayıp, gelelim Türk kadınına!

Ana fikir, “bir kilo et, bin ayıp örter” sözüyle özetleniyordu. Yani, kadının şişmanı makbuldü. Adamlar, etli-butlu kadınları seviyordu! Anadolu kadınının da öyle modaya uyma kaygısı yoktu. Çünkü kendi çevresindeki kadınlardı onun güzellik ölçüsü: “Şişman ve anaç…”

Zaten giydiği şalvar ve üstüne giydiği geniş üstlük, hepsini aynı ölçüde gösteriyordu.

Kentlerde ise şalvarın vazifesini, feraceler, çarşaflar yükleniyordu! Metrelerce kumaşa sarılmış kadınların vücut çizgileri hiçbir şekilde belli olmuyordu.

Zaten o zamanlar kadınların zayıflama diye bir kaygısı da yoktu!

Zayıflık hastalık belirtisiydi.

Bir de bitmez tükenmez bir ev hapsi vardı. Dünyayı sadece kafesli pencereler ardından seyredebiliyorlardı. Etrafta yarışacak rakibeler yoktu!

Yani, bol beslenmeli, az hareketli bir dünyanın mahkumlarıydı onlar.

Şişmanlığın, güzelliğin ölçüsü olduğunu sanıyorlardı. Çünkü aksini gösterecek bir örnek yoktu çevrelerinde.

BEYAZ KÖLELER…

Ta ki, yaşamlarına “beyaz köleler” girinceye kadar!

Kimdi bu erkeklerin güzel yorumunu değiştiren “beyaz köleler”?

Bunlar, Balkanlar’dan, Kafkaslar’dan, Ukrayna’dan gelen güzel kadınlardı. Yani Çerkezler, Gürcüler, Slavlar, Beyaz Ruslar.

Bu kadınların saraya, konaklara, zengin evlerine yerleşmesiyle, bütün güzellik yargıları alt üst oldu!

Erkekler bıngıl bıngıl yağlı kadınlar yerine, daha balık etli kadınları tercih etmeye başladılar.

Bu “beyaz köleler”, saraya sızdılar, hareme hakim oldular.

Sadrazamlar da modaya uydu. Sonra üst yetkililer, zenginler, orta sınıf derken, haremler bu güzellerle dolmaya başladı!

Evdeki erkekler, balık etindeki bu kadınların peşinde, mart kedisi gibi dolaşmaya başladılar.

Evin hakimi olan etli butlu kadınlar, dışlanmaya, yataklarında yalnız yatmaya başladılar.

Tabii ki bu moda Saraya da yansıdı! Padişahlar haremleri için bu tür kadınları seçmeyi tercih ettiler.

Hem saray hem konaklarda, anneleri Türk olmayan çocuklar koşturmaya başladı!

Uzatmayalım, bu konuyu tarihe bırakalım.

TWIGY DEĞİŞİMİ

Tüm bunlar yaşanırken, biz de büyüdük. 1968’li yıllara geldik. Tek bir sloganın peşine takıldık, “Savaşma, Seviş!..”

Tam bu sırada, bir kız, bomba gibi gençliğin ortasına düştü: Bu bombanın adı Twigy idi.

Asıl adı Lesley Lawson olan, sarı saçları kulak memesi hizasında küt kesilmiş, gözleri su yeşili, eşek gözü kadar güzel olan bu kadın, bizim kuşağın tüm güzellik ölçülerini değiştirdi.

Vücudunu tümden gözler önüne seren giysileriyle, aklımızı başımızdan aldı.

Vücut dediysem, bir deri bir kemik!

Ne olduysa bütün kadınlar, Twigy’den sonra bir deri bir kemik olma yarışına başladı.

Bütün dünyada, kadınların güzellik ölçüleri alt üst oldu!

GÜZELLİK İŞKENCESİ

Kilolu kadınlar için işkence dolu yıllar başladı.

Mankenlerin tanıttıkları giysilere girebilmek için, kadınlar her türlü yolu denemeye başladılar.

Tabii ki açıkgözler bu fırsatı gözardı etmedi. Modaya yön verenler, zayıflığı pompalamaya başladılar. Aslında onların sunduğu giysileri, dünya yüzünde giyecek kadın sayısı yok denecek kadar azdı.

Devreye hemen diyet uzmanları, diyet yiyecekler, cerrahi müdahaleler, güzellik salonları, tıbbi müdahaleler, yoga uzmanları, spor giysileri ve iyi koşturan ayakkabı üreticileri ve akla hayale sığmayacak iş kolları ortaya çıktı.

Cirolar akıl almaz büyüklüklere ulaştı.

Paranın tadını alan girişimciler, dünya insanının zayıflaması için akla hayale sığmayan iş kolları ve malzemeler üretti.

Bunları satabilmek için muazzam bir reklam sektörü ortaya çıktı.

Bu sektörde milyar dolarları aşan tatlı kar devam ettiği sürece, zayıflık pompalanacak, balık etindeki kadınların hüsranı devam edecek.

Ta ki sektör doyuncaya kadar.

Ondan sonra Allah kerim!

Bana sorarsanız, “Yaşasın kilosuna takmayan gerçek kadınlar” derim.