Galatasaray Liverpool’a yenilebilir mi?

Elbette ki yenilebilir.

Elenebilir mi?

Gayet tabi elenebilir.

Hatta Galatasaray ve Liverpool’dan bağımsız olarak Şampiyonlar Ligi'nde mücadele eden 340 milyon Euro ve 1 milyar Euro’luk 2 takım içerisinde favori olan ve kazanması muhtemel olan her zaman 1 milyar Euro’luk kulüptür.

Buraya kadar her şey normal.

Ancak Galatasaray’ın dün akşam oynadığı oyun normal değildi!

4 gol yemesi de!

Hatta tarihi bir farkın oluşmasına Uğurcan Çakır’ın engel olması da normal değildi!

Bu seviyelere gelmiş olan, dünya devlerine sahayı dar eden Galatasaray adına büyük bir hayal kırıklığı!

Başta, pek çok şanssızlığın üst üste geldiğini belirtmeliyiz.

Maçın hakemi Szymon Marciniak’ın sakatlanması ve maçı son derece tecrübesiz olan Pawel Raczkowski’nin yönetmesi şanssızlığın ilk halkasıydı.

Tavizkar yönetimi Liverpool’un sertlikte vites arttırmasına neden olurken ilk golde bariz faulu VAR hakemi Marco Di Bello ile birlikte sezememesi ve göz yumduğu sertlik içerisinde çaldığı basit penaltı oyunun kırılma anlarıydı.

Şanssızlığın ikinci halkası yine oyunun kırılma anlarından birisi olan Osimhen’in kolundan sakatlanmasıydı.

Oyunun henüz başında yaşanan talihsiz pozisyon nedeniyle Galatasaray en önemli kozunu kullanamadı.

Yaklaşık 40 dakika 10 kişi oynadı.

Takımın ahengi bozuldu ve tüm oyuncuları ciddi anlamda demoralize oldu.

Bir diğer şanssızlık oyuna 2. yarıda dahil olan Noa Lang’ın reklam panolarına çarparak hastanelik olmasıydı.

Sezonun geneline yayılması öngörülebilecek tüm bu şanssızlıklar, tek maça sığdı.

Ki bana sorarsanız en büyük şanssızlık, Galatasaray omurgasının en önemli parçası olan Davinson Sanchez’in cezalı olmasıydı.

O şanssızlık da yine bu maça denk geldi!

Her ne olursa olsun, ne kadar şanssızlık yaşanırsa yaşansın, Galatasaray kendi oyununu oynamalı ve sistemini bozmadan adına ve şanına yakışır bir şekilde mücadele etmeliydi.

Galatasaray UEFA kupasını müzesine götürdüğü 2000 yılında (dönemin Liverpool’u olan) Leeds United’ı İstanbul’da 2-0 yenmiş rövanş için İngiltere’ye gitmişti.

Gitmek ki ne gitmek!

Hem İngilizler’in mağlubiyeti hazmedememeleri, hem de 2 İngiliz taraftarının İstanbul’da karıştıkları kavgada hayatlarını kaybetmeleri ortamı iyice germiş, özel güvenlik önlemleri altında maça çıkılmıştı.

Fatih Terim maçtan önce yaptığı açıklamada;

“Savunma yapmayı beceremiyoruz, o yüzden kendi oyunumuzu oynayacağız" demişti.

Nitekim öyle de oynanmış, Galatasaray deplasmanda Leeds ile 2-2 berabere kalarak bir üst tura çıkmayı başarmıştı.

O kadroda şu an Teknik Direktör olan Okan Buruk da vardı.

Fatih Terim ünlü Okan-Suat-Emre orta sahasını bozmamış takıma çok net bir mesaj vermişti.

O maç özelinde mesajı alan Okan Buruk, belli ki uzun vadede o felsefeyi edinememiş.

Oysa ki önceki yıllarda Manchester United ve Bayern Münih maçlarında bu cesareti ve oyunu ortaya koyabilmişti Okan Hoca.

Ne değişti bilmiyorum ama değişen her neyse Galatasaray’a ciddi bir imaj kaybı yaşattı.

Büyük maçlara ofansif 4 oyuncu ile çıkmak yerine ofansif 3 oyuncu ile oynamaya evrildi Galatasaray.

Bu tercihin oyunculara verdiği mesaj şu;

“Rakipten korkuyoruz ve orta sahayı üçleyip bilmediğimiz işi (savunmayı) yapmaya çalışacağız.

Oysa ki; 2-3’lük zaferle dönülen Manchester United deplasmanına Icardi-Zaha-Kerem-Tete 11’i ile başlanmıştı.

2-1 mağlup olunsa da Bayern Münih deplasmanına Icardi-Zaha-Kerem-Ziyech hücum hattı ile çıkılmış oynanan dominant futbolun tadı damaklarda kalmıştı.

Dün akşam aynı cesaretle oynansaydı ne kaybederdi Galatasaray?

Veya neden korktu Okan Hoca?

Rakibe %62 topla oynama yüzdesi vermekten mi korktu?

4 gol yemekten mi korktu?

16’sı isabetli 32 şut attırmaktan mı korktu?

Verilebilecek 1 penaltıdan, 1 direkten dönen toptan mı korktu?

Rakibi kendi ceza sahasında 57 kez topla buluşturmaktan mı yoksa 8 net gol kaçırmalarından mı korktu?

Eğer korkuları bunlar ise tamamı dün gece gerçekleşti zaten.

Olmadı Okan Hoca!

Avrupa’ya bu şekilde veda etmek sana da Galatasaray’a da yakışmadı…