Bir başka zulüm dönemiydi ülkenin, 80 ihtilalinin hukuktan çok uzak yargılamalarını Mamak’ta askeri mahkemelerde izlemeye giderken, genç gazeteci yüreğimizdeki isyanları yatıştırmaya yetmiyorsa da, vazgeçmemek gerektiğini söylüyordu dinlediğimiz bir türkü.

Çağdaş Türkü grubunun “Bekle Beni Küçüğüm” parçası umuda tutunmaya çağırıyordu, “Bekle beni küçüğüm” diyordu “umudu karartmadan, sevinci yitirmeden bekle”.

Askeri Mahkemelerin soğuk salonlarında yargılananların kurşun ağırlığındaki ifadelerini haberleştirmek için not alırken, aynı türkünün sözlerini mırıldanıyorduk içimizden; “Mapusane türküleri hüzünlüdür biraz” diyordu, “belki her dinleyişinde yüreğin burkulmakta için sızlamaktadır”.

“Kim bu sözlerin yazarı?” sorusuyla tanıdık Ahmet Telli’yi…

Kendisi de Sıkıyönetim Mahkemelerinde komünizmle mücadele bahaneli TCK 141, 142 ve 146 maddelerinden yargılanmışlardandı. Tanıyordu “paslı soğuklar” diye tanımladığı mapushaneleri. Ama işkenceler, mapuslar döndürmemişti yolundan, “Acılara alışılmaz, bir şeyler var değişecek” demeye devam ediyordu Telli, “bir şeyler var, değiştirmemiz gereken, önce acılardan başlanacak”…

80'li yılların Ankara'sında tanıdık Telli'yi, sonraları hep yanı başımızdaydı, yalnız yüreğimize dokunan duygu yüklü şiirleriyle değil, en gerçek güncel yorumları ve yazılarıyla. Şanslıydık Ankaralılar olarak, toplantılarda, etkinliklerde onu görmek, iki üç cümleyle selamlaşmak bile umut verirdi.

Biz Ahmet Telli’yi tanıdık, anladık ve çok sevdik.

Umuda tutunmanın her gün daha da zorlaştığı, acıları bir türlü değiştiremediğimiz günlerde kaybettik Ahmet Telli’yi… Bir şaire veda etmenin en iyi yolu yine onun dizeleri.

Gençliğimizde bizi terkeden sevgililerimize gönderdiğimiz Telli’nin dizelerini şimdi kendisine de göndermek varmış;

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider
Bir nehir gibi susarım yüzünün deltasında
…
Gidersen kim sular fesleğenleri
Kuşlar nereye sığınır akşam olunca
…
Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür
Bir tufan olurum sustuğun her yerde